Dodane przez Eru Iluvatar

Glinki - wieś w gminie Karczew, położona nad Wisłą, niedaleko drogi krajowej 50 wiodącej do Góry Kalwarii. Wieś położona jest wśród pól, na których uprawia się warzywa oraz sadów jabłoni. Glinki słyną właśnie z uprawianych tam pomidorów i rosnących jabłoni.

Dojazd Edytuj

Do Glinek dojechać można drogą z Kępy Nadbrzeskiej. Inną możliwością jest dojazd drogą gruntową od strony obwodnicy. Trzecim wariantem jest szlak wiodący w stronę mostu na Wiśle z gminy Karczew do Góry Kalwarii.

Dodane przez Eru Iluvatar

Historia Edytuj

Początkowo dobra glinieckie znajdowały się w rękach rodu Glinieckich herbu Korab. W XIV w właściciel Glinek Urban z Babic poślubił Annę Ducką, stając się szwagrem Jana Karczewskiego - właściciela Karczewa. Pod koniec XVI w. właścicielem Glinek był Wojciech Gliniecki, który w 1618 r. nabył część Karczewa. Stał się też właścicielem Woli Sobiekurskiej. Inny z Glinieckich - Tomasz - syn Stanisława sprzedał w 1678 r. swe posiadłości Bielińskim. Po upadku posiadłości Bielińskich folwark Glinki wraz z przyległościami w 1827 Hipolit Wilson, a wkrótce potem nabył je Józef Radziński, który to odbudował upadającą gospodarkę dóbr glinieckich a następnie uposażył swych synów. Najstarszy z nich - Leopold otrzymał lasy w rejonie dzisiejszego Celestynowa, które częściowo wykarczował. Na ich miejscu pobudował Folwark Radzin - który połączony z sąsiednim folwarkiem Celestyny stał się zalążkiem Celestynowa. Julian - drugi syn Leopolda stał się właścicielem pobliskiego Julianowa, a Władysław - Władysławowa. W nowych wsiach Radzińscy osadzali kolonistów, dając im po 12 mórg ziemi, ale w zamian musieli pracować sześć dni w tygodniu na pańskim. W końcu XIX w. majątek gliniecki składał się z czterech budynków murowanych i liczył 727 mórg ziemi. Po powstaniu styczniowym Rosjanin Dubrawin wydał polecenie budowy szkoły w Glinkach, przeznaczając na ten cel tysiąc rubli. Szkoła była jednoizbowa z pomieszczeniem mieszkalnym dla nauczyciela. Od tamtej chwili nieprzerwanie we wsi czynna jest szkoła, kt0óra w czasie zaborów była ogniskiem oświaty i kultury a także patriotyzmu. Czytano książki, prenumerowano pisma, zakładano organizacje młodzieżowe. W 1933 r. Glinki połączyły się z kilkoma mniejszymi wsiami: Kępą Gliniecką, Kępą Pijarską i Julianowem, tworząc sołectwo Glinki. Dwór gliniecki egzystował do zakończenia II wojny światowej, po której został rozparcelowany przez władze PRLu. Po dworku - zniszczonym podczas wojny pozostał jedynie park i staw. koła podstawowa po pożarze w noc sylwestrową 1989/1990 została odbudowana w nowoczesną placówkę o 9 pomieszczeniach lekcyjnych i sali gimnastycznej. Wieś słynie z owoców, uprawy warzyw i wszelkich płodów rolnych. Posiada wodę miejską i asfaltowe drogi, przeważa nowoczesne budownictwo w czym wieś nie różni się od miasta.

Dodane przez Eru Iluvatar

Dodane przez Eru Iluvatar